Op de koffie

Ik zie ze passeren. Mensen met wie ik heb samengewerkt. Studiegenoten van weleer. Hulpverleners ook die me door goede en kwade tijden hebben begeleid. Of dat nog doen. Maar ik blijf het een vreemd gebeuren vinden. Komen kijken en niets zeggen. Ik preciseer: op linkedin. Alsof er hier iemand door mijn raam zou komen staren om te zien waar ik mee bezig ben en dan verder de straat uitloopt. En ik aan mijn raam zie wie er binnenkeek…Enfin. De gordijnen heb ik inmiddels dicht getrokken want de fantasie dreigt weer op hol te slaan.

Maar het zou toch fijn zijn dat al die mensen die even kwamen kijken hoe het met je gaat, waar je mee bezig bent, dat ook even zouden melden. Zo van ‘hey, ik kwam even kijken hoe het met je gaat, maar ik laat je alweer.’ ‘Want ik heb haast’ of ‘ik vond niets interessants’ hoeven ze er zelfs niet bij te vermelden.

Ik denk dat ik daarin wel verschil van andere mensen. Op doordeweekse dagen kunnen er kennissen door mijn gedachten flitsen die dan prompt een sms of mailtje of belletje krijgen. Omdat ik dierbaren graag laat weten dat ik aan hen denk. Omdat ik oprecht hoop dat het goed met hen gaat en de enige manier om dat te achterhalen is om even te polsen. Tenzij die mensen hun leven open en bloot online etaleren uiteraard. Ik zwijg maar even stil.

Hoe het ook zij, hou je taai daar. Ik houd het kort deze keer. Tot op de koffie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.