Wortel schieten in ervaringsdeskundigheid

En plots kleeft dan het label ‘ervaringsdeskundige’ op je hoofd.

Een verpleegkundige vertelde me dat ik met deze term op het teamoverleg voorgesteld ben. Op de verpleegafdeling waar ik nu verblijf in het psychiatrisch ziekenhuis in Kortenberg. Derde en wellicht laatste afdeling als alles volgens plan verloopt. Weekje nog…

Ervaringsdeskundigheid … Heb het woord een tijd geleden eens in de Van Dale opgezocht en de term blijkt inderdaad te bestaan. Persoonlijk vind ik het woord een gedrocht. Een ervaring is voor mij een statisch gegeven. Een afgerond gebeuren. Wat heb je er aan deskundig te zijn in iets dat afgerond is? Herstel is in mijn ogen dynamisch. Dus ‘als’ je mij al een naam wil geven, noem me dan alsjeblieft vanaf nu ‘hersteldeskundige’. Ervaringsadviseur vind ik overigens ook wel iets hebben, maar dat zou ik bij voorkeur koppelen aan de toeristische sector.

Hoe ik aan die term kom?
Op een bepaald moment ontvang ik via e-mail de nieuwsbrief van Socius, het steunpunt voor het sociaal-cultureel volwassenenwerk. Ik lees over een projectoproep van het Koningin Fabiolafonds voor de Geestelijke Gezondheid en stuur dit meteen door aan Logistiek VLABO en Similes. (En nu som ik geen organisaties meer op.) Er kunnen voorstellen ingediend worden rond de thematiek van geestelijke gezondheid en werk en ‘ervaringsdeskundigheid’ is een belangrijke pijler in de selectiecriteria. ‘Of dit geen spek voor hun bek is?’

Voor beide organisaties stel ik op dat moment (anno 2007) mijn ‘patiënt-bril’ ter beschikking in een project rond triade, zijnde het overleg tussen patiënt en hulpverlener, uitgebreid met een vertegenwoordiging van familie of andere dichtbetrokkenen. We bespreken in dat traject casussen en ik licht ‘mijn’ perspectief toe. De besprekingen zijn behoorlijk zwaar omdat de confrontatie met mijn eigen kwetsbaarheid soms erg groot is. Vooral de vraag waar ik had kunnen staan/steken als ik ook maar net ‘die’ afslag had gemist blijft vaak hangen…

Logistiek VLABO reageert positief, het voorstel gaat door de handen van lotgenoten en hulpverleners en we schrijven een projectvoorstel. We zullen uit ervaringen van (ex-)patiënten met werk, zowel in het zoeken naar als het behouden van een job, distilleren wat werkt en wat niet. Ik spreid het project over een aantal jaren omdat ik op dat moment meer dan fulltime werk. We krijgen een goedkeuring en zo word ik dus voor het eerst een ‘ervaringsdeskundige’.

Misschien was ik het al bij het triade project, maar zo voelde dat toen niet. Overigens zei iemand me ooit ‘waarom zou je vrijwilligerswerk doen als je ervoor betaald kan krijgen?’ Intussen heb ik zelf geen betaalde job meer en vraag ik me vaak af ‘waarom zou ik nog vrijwilligerswerk doen als het toch niet naar betaald werk leidt?’
Ik kan me misschien beter toeleggen op aanleg en onderhoud van een moestuin. In de tuin bezig zijn helpt om te aarden en het bespaart me een paar courgettes in mijn portefeuille. Met een blik tomaten en wat bouillon levert dat  op twintig minuten toch al snel een eenvoudige soep op.

Maar nu ga ik naar buiten. Wat wortel schieten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.