Wat doe je met kwetsbaarheid?

Hoe graag wou ik iets in de wereld zetten waar mensen echt iets aan hebben. Met de inzichten die ik heb opgebouwd in die zeventien jaar dat ik een chronische ziekte hanteer. Met de ervaringen en visie die ik ontwikkelde bij de vele sollicitaties, de omgang met collega´s en mijn vrijwilligerswerk.

Dus volgde ik workshops businessplanning. De ene gaf al meer ‘goesting’ dan de andere. Ging ik met een organisatie praten die sociale ondernemers financiert met risicokapitaal. Mijn missie en visie, kort door de bocht ‘kwetsbaarheid op de kaart zetten’, werden daar met open armen onthaald, maar ik kreeg het advies mijn aanbod uit te werken en ‘vermarktbaar’ te maken. Een vriend raadde me aan om een boek te schrijven, omdat dat mijn credibiliteit zou vergroten. Ik startte daarop een blog, een ‘haalbaarder’ alternatief. Ik zocht mensen op die ik al op mijn pad was tegengekomen en die me aanknopingspunten gaven. Ik belde rond, deed mijn verhaal en er was interesse…om mijn inzichten te komen delen, om geïnterviewd te worden…maar betalen voor wat ik te bieden heb, neen, dat vooralsnog niet.

Twee dagen geleden stapte ik, of beter fietste ik, naar de adviserend geneesheer van de mutualiteit voor een adviesgesprek. Om te horen of het kon om langzaam iets op te bouwen als zelfstandige met een bijpassing van mijn uitkering omdat voltijds werken vooralsnog niet haalbaar is gezien mijn gezondheidstoestand. Het was een arts die ik nooit eerder zag. En ze raadde me af als zelfstandige te starten. In mijn situatie is het risico te groot. Bovendien is die combinatiemogelijkheid beperkt in de tijd, toch wanneer je voor je werkonbekwaamheid nog geen zelfstandige was. Het was een open en eerlijk gesprek, ze gaf enkele voorbeelden en ik kon niet anders dan haar logica volgen. Overigens had ik de zelf gemaakte afspraak bijna afgebeld, omdat ik een week ervoor terug gekatapulteerd was naar een gezondheidstoestand waarmee ik vijftien jaar geleden in allerijl in het ziekenhuis belandde. Wellicht een neveneffect van het stopzetten van een medicijn, overigens wel op advies van mijn specialist. Hoewel het loeihard was zat er diep in mij het vertrouwen dat ik ook hier uit zou komen. Ik deed basale dingen waar ik trots op kon zijn. Ging wandelen. Deed de afwas. Ging met de grove borstel door wat kastruimten. Intussen heeft mijn systeem een nieuw evenwicht gevonden. Bij de adviserend geneesheer heb ik gehuild omwille van mijn situatie, ik verontschuldigde me, zei dat dat niet mijn bedoeling was, maar zij vond het niet erg. Intussen zijn we een week verder, ben ik het ergste dieptepunt al bijna vergeten en zette ik inmiddels op linkedin dat ik op zoek ben naar een halftijdse job in een adviserende functie. Met de toevoeging ‘kwetsbaarheid geeft meer-waarde’. Misschien nogal sullig maar het is nu eenmaal waar ik in geloof.

Ik wil nog steeds in de wereld zetten wat ik belangrijk vind. Ik zie in mijn omgeving dat er ook nood aan is. Maar ik kan het dus niet alleen en heb een structuur nodig van waaruit ik mijn ding kan doen. Ik heb mensen nodig die in mij geloven. Ik heb mensen nodig die me tonen dat ze mijn ideeën echt waardevol vinden.

Dat is waar ik sta. En nu ga ik de tuin opzoeken. Een beetje ‘aarden’.

2 antwoorden op “Wat doe je met kwetsbaarheid?”

  1. Je zet waar je voor staat alleszins heel krachtig neer Tanja, ik kwam via jouw LinkedIn-profiel op deze blog terecht, getriggerd door wat je schrijft over kwetsbaarheid. Het vraagt moed om je kwetsbaar te durven opstellen; die moed, daar beschik jij dus duidelijk over.
    Prachtig vind ik het, hoe mensen op zoek gaan naar wat hun motortje doet draaien…ook al draait dat motortje op een ander toerental dan dat van veel andere mensen.
    Ik speelde lang geleden graag bij een biologische boer en mocht soms meerijden op zijn tractor. Een één-cilinder volgens mijn vader. Nu weet ik niet veel van motoren, wel weet ik dat er ook motoren zijn met veel meer cilinders. De motor van deze tractor ‘tufte’ heel traag en starten was niet altijd evident, maar eens hij in gang was, kon heel weinig hem stoppen. Hij nam de steilste hellingen voor lief, ploeterde door modderige bosgrond en navigeerde voorzichtig tussen oogstklaar graan.
    Ik zie een gelijkenis tussen jouw verhaal en de tractor van de boer. Jij kan wellicht dingen aan waar mensen wiens motor aan een heel ander toerental draait zelfs niet durven over denken… Wat jij te vertellen hebt moet er uit, dus jij vindt wel een weg, bijvoorbeeld met deze blog en hopelijk in de toekomst ook in de vorm van betaalde arbeid.
    Ken je Brené Brown (http://brenebrown.com)? Zij schijnt wel haar brood te kunnen verdienen met haar visie op kwetsbaarheid. OK, haar motor draait op een ander toerental, maar daar ga jij je niet door laten weerhouden vermoed ik.
    Je aan een job helpen kan ik niet, mijn waardering uitspreken voor de tekst die je schreef en je moedige baseline op LinkedIn kan ik wel. Bij deze! Ik hoop dat het een inspiratie mag zijn voor vele anderen die, zoals jij heel terecht opmerkt, nood hebben aan deze kennis in onze soms doordraaiende maatschappij.

    1. Hartelijk dank voor je waarderende en bemoedigende reactie Ilse. Je vergelijking vind ik alvast super, al was het maar omdat ik even meereed op de traktor 🙂 Brené Brown haar verhaal ken ik inderdaad. Zij verdient haar brood als onderzoeksprofessor en zet haar verhaal kracht bij door het een persoonlijke toets te geven. Ik ‘ploeg’ verder op mijn manier, al pik ik hier en daar wel een graantje mee van anderen hun kennis, om even in het jargon van de boerderij te blijven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.